Shit. Het zit er nu écht bijna op. Het valt gewoon niet meer te ontkennen. Ik wil het niet, maar ik kan het niet tegenhouden. Nog een weekje, en de stage en dus daarmee mijn 3-jarige Xios carrière zitten erop. Nóg erger: mijn kotleven zit erop.

Ik heb vandaag de kotmadam gebeld om mijn kot op te zeggen en geloof me: het deed pijn. Ongelooflijk pijn. 3 fantastische jaren heb ik hier doorgebracht. Ik herinner me de eerste keer dat ik hier kwam nog alsof het gisteren was. Mijn kot was toen nog misselijkmakend appelblauwzeegroen geschilderd. Er stond een lelijke, blauwe zetel die vol zat met brandgaten van sigaretten. Aan het raam hingen minstens even lelijke lichtgroene gordijntjes die eigenlijk niet eens het licht tegenhielden. Buiten de ruimte, had het kot me niet veel te bieden.

Nu, 3 jaar later ziet het er al heel anders uit. De foeilelijke zetel van toen is vervangen door een moderne, rode stoffen zetel die - al zeg ik het zelf - heerlijk zit. 3 van de 4 muren zijn beige/geel geverfd en eentje is mokkabruin. Bij het herschilderen heb ik overigens ook een stukje vloer meegeverfd. Ahum. De groene gordijnen zijn vervangen door op maat gemaakte, donkerbruine gordijnen, die amper licht doorlaten. Aan de muren hangen posters, foto's, tekeningen. Het is gewoon een heel gezellig plekje voor mezelf geworden.

Hier heb ik praktisch 3 jaar van mijn leven gespendeerd. En ik kan het eerlijk zeggen met de hand op mijn hart: het waren de beste jaren van mijn leven. Tot nu toe.
Xios, Hasselt, kot: ik ga jullie nooit vergeten. Sowieso niet.