Grappig. Het is 1 jaar en 4 dagen geleden dat ik hier laatst een berichtje heb achtergelaten. Hoog tijd voor een update dus!Ik zit ondertussen in mijn derde en laatste jaar Commerciële Communicatie (hip hoi!) en het bevalt me nog steeds prima! Het werk wordt er niet minder op - integendeel - maar de voldoening die ik eruit haal is wel enorm. Begin volgend jaar (maart) vertrek ik op stage voor 3 maanden, en ik kijk er enerzijds naar uit, en anderzijds ben ik doodsbang. Het zit er al weer bijna op, hoofdstuk "Hasselt" is bijna afgesloten... Eerlijk waar: het waren de beste 3 jaren van mijn leven. Ik heb diepe vriendschappen gesmeed, veel gelachen maar ook veel geweend, mezelf beter leren kennen en vooral: zelfstandiger leren worden.
Maar even terug naar die stage: mijn gedroomde stage was Q-music. Ik was van naderbij betrokken bij de oprichting ervan, aangezien mijn ouders toen nog heel goed bevriend waren met Erwin Deckers. Wij waren fans van het eerste uur. Helaas pindakaas, ik kreeg het deksel dit jaar op de neus. Stank voor dank, want nu puntje bij paaltje komt, is er van die vriendschap niks meer over. What happened? Ik vroeg aan Erwin of er bij Q stagiairs aangenomen werden en bij wie ik mij dan moest aanmelden. Zijn antwoord? "Ik neem jammer genoeg geen mensen voor stage die ik persoonlijk ken. Wil het graag objectief houden". Wat een bullshit! Hij moest mij daarom toch niet per sé beoordelen? Ik ben enorm teleurgesteld in hem.
Toen moest ik dus verder op zoek naar een stageplaats, en eigenlijk had ik het gewoon over het hoofd gezien: Netlog. De grootste sociale netwerksite van Europa ligt gewoon op 200 km van mij. Dus heb ik daar gesolliciteerd en guess what? Ik ben op gesprek mogen gaan! Ondertussen al 2 weken geleden, dus ik hoop nu wel snel iets van hen te horen...
Verder: m'n liefdesleven ofja: het gebrek eraan. Ik ben niet gemaakt om lang alleen te zijn. Liefst van al kruip ik 's avonds tegen m'n liefje aan vlak voor het slapengaan. Maarja, bij gebrek aan gaat dat dus niet. Aan het begin van dit schooljaar was er wel even hoop. Een van de nieuwe jongens op kot (bij mij op het verdiep nog wel) bleek een enorme knapperd te zijn. En groter dan mij. En ouder dan mij. En grappig. En lief. En sociaal. En onafhankelijk. En... bezet. Argl. Ja, zo ga ik natuurlijk nooit mijn prins op het witte paard vinden. Ik weet niet waarom, maar toch blijf ik hoop koesteren dat hij mij ook leuk vind. IJdele hoop, dat zal later nog wel blijken. Feit is dat ik nog niet veel goeds heb meegemaakt in de liefde, en wel genoeg heb van het alleen zijn nu. But I guess I'll just have to have faith. I'll get there..
En nu ga ik in bad ;-)
