Shit. Het zit er nu écht bijna op. Het valt gewoon niet meer te ontkennen. Ik wil het niet, maar ik kan het niet tegenhouden. Nog een weekje, en de stage en dus daarmee mijn 3-jarige Xios carrière zitten erop. Nóg erger: mijn kotleven zit erop.

Ik heb vandaag de kotmadam gebeld om mijn kot op te zeggen en geloof me: het deed pijn. Ongelooflijk pijn. 3 fantastische jaren heb ik hier doorgebracht. Ik herinner me de eerste keer dat ik hier kwam nog alsof het gisteren was. Mijn kot was toen nog misselijkmakend appelblauwzeegroen geschilderd. Er stond een lelijke, blauwe zetel die vol zat met brandgaten van sigaretten. Aan het raam hingen minstens even lelijke lichtgroene gordijntjes die eigenlijk niet eens het licht tegenhielden. Buiten de ruimte, had het kot me niet veel te bieden.

Nu, 3 jaar later ziet het er al heel anders uit. De foeilelijke zetel van toen is vervangen door een moderne, rode stoffen zetel die - al zeg ik het zelf - heerlijk zit. 3 van de 4 muren zijn beige/geel geverfd en eentje is mokkabruin. Bij het herschilderen heb ik overigens ook een stukje vloer meegeverfd. Ahum. De groene gordijnen zijn vervangen door op maat gemaakte, donkerbruine gordijnen, die amper licht doorlaten. Aan de muren hangen posters, foto's, tekeningen. Het is gewoon een heel gezellig plekje voor mezelf geworden.

Hier heb ik praktisch 3 jaar van mijn leven gespendeerd. En ik kan het eerlijk zeggen met de hand op mijn hart: het waren de beste jaren van mijn leven. Tot nu toe.
Xios, Hasselt, kot: ik ga jullie nooit vergeten. Sowieso niet.

the X-files...

Het is bijna zover. The X-files lopen op hun einde. Ik kan amper geloven dat het zo snel gegaan is.

Even verduidelijken: The X-files is de naam die ik zonet verzonnen heb voor mijn 3-jarige carrière aan de Xios Hogeschool Hasselt. In juni zal ik hopelijk buitenwandelen met mijn diploma "Bachelor in de Commerciële Communicatie". Spannend, zo'n nieuw hoofdstuk. Maar tegelijk ook beangstigend. Ik was net zo gewend aan het kotleven: iedere dag eten waar ik zin in heb, gaan en staan waar ik wil en wanneer ik dat wil. Lekker veel egoïstisch "ikken". Tegelijk leerde ik zelfstandiger worden en beter plannen. Want ja: als er niet gekookt wordt, komt er ook geen potje op tafel. En iedere dag frietjes van de frituur of kebap word je ook beu, geloof me.

Anyway: hoewel ik de eerste schooldag op Xios bijna in mijn broek pieste van schrik, doe ik nu bijna hetzelfde omdat het bijna afgelopen is. Hoe erg ik me soms ook ergerde aan de organisatie, de (mis)communicatie of de onkunde van sommige leerkrachten: dat schooltje is onder mijn huid gekropen, heeft zich daar genesteld en wil er niet meer weg. Xios is niet zomaar een school, het is een deeltje van wat ik ben. Zonder Xios was ik immers niet de vrouw die ik vandaag ben, bezat ik niet de inzichten die ik nu bezit en had ik nooit de portie relativeringsvermogen gekregen die ik nu heb. ;-)

Los van het studie-aspect: mijn sociale leven heeft zich hier in Hasselt ook enorm ontwikkeld. Al vanaf dag 1 heb ik op Xios vriendschappen gesmeed waarvan ik hoop dat ik ze binnen 5 en zelfs 10 jaar nog heb. Meisjes (en jongens) waar ik altijd op kan rekenen. Die me doen lachen, waar ik me mee amuseer maar nog belangrijker: die er voor me zijn als ik het even moeilijk heb. Ze weten trouwens dat ze ook altijd op mij kunnen rekenen. Dat is net zo speciaal: die onvoorwaardelijke vriendschap. Sommigen zie ik minder door hun studiekeuzes, maar de band is nog altijd even speciaal.

Je hoort het: Xios heeft mijn leven veranderd. En die paar negatieve puntjes wegen ab-so-luut niet op tegen al het positieve dat ik hier in die 3 jaar heb meegemaakt. Je hebt trouwens de keuze: ofwel relativeer je de dingen, ofwel blaas je ze op. Daarmee ga ik ook dit blokje relativeren: na de X-files opent er zich weer een andere file. Ik kijk er al naar uit!

Later!