Tessa

Ik zit hier nu nog m'n laatste traantjes weg te vegen na de film "Marley and me". Die film is echt catastrofaal als je onlangs een huisdier verloren hebt. Jullie weten het waarschijnlijk niet, maar voor we Tinkerbell en Twitter hadden, was thuis het territorium van Tessa, onze labrador. Een pracht van een beest. Ik kende haar al van zolang ik me kon herinneren. Ze hoorde gewoon bij onze familie. Maarja, huisdieren leven niet voor eeuwig. Langzaam maar zeker begon ze af te takelen: minder goed horen, minder goed zien, trager bewegen. En ze had een grote vetbol onderaan haar nek en aan haar poot. Kanker. Ze laten wegnemen zou niet veel oplossen want ze zou kunnen sterven in de narcose. Ze had er ook geen last of pijn van.

Langzaam maar zeker veranderde die levendige, blije, gekke hond in een stil, sloom en incontinent beestje. Omwille van dat laatste mocht ze niet meer in de keuken slapen, en lag ze dus altijd aan het tuinhuisje in de tuin. We hadden de woorden 'dierenarts' en 'spuitje' al meermaals in de mond genomen, maar het effectief laten uitvoeren, kregen we niet over ons hart...

Toen ik op 27 juli 2009 thuiskwam van mijn vakantiewerk bij Looza en de keuken binnenging, zag ik papa en mama met een bedrukt gezicht aan tafel zitten. "Wat scheelt er?", vroeg ik. "Het is best dat je even gaat zitten", zei mama. Meteen dacht ik aan mijn opa, die kanker had, en waarmee het ook niet goed ging. "Pè?" Mama schudde haar hoofd. "Tessa". Ik keek naar buiten en zag haar liggen bij het tuinhuisje. "Ja, ze ligt er toch, net zoals altijd?" Mama slikte. "Ze is dood, Claudia... De dierenarts is namiddag hier geweest" Ik kreeg een krop in de keel en was overweldigd door dit nieuws en stamelde: "ah.. ja.. ze was al oud, het is beter zo..." In een roes wandelde ik naar buiten, en toen ik bij haar kwam stroomden de tranen over mijn wangen. "Tessa, meisje, nu is het lijden voorbij.. Slaap zacht, ik zie je graag.."

Ter nagedachtenis van Tessa. 27/07/09

Twitter!

Twitter, Twitter, Twitter! My whole mind is set on Twitter. En nee, niet de sociale netwerksite. Twitter is namelijk mijn katje! Een katertje van 5 maanden dat ik vorige vrijdag (20 nov 2009) ben gaan "redden" uit het asiel van St-Truiden. En tot vandaag heb ik daar nog altijd geen spijt van! Wat een schatje is het toch ^^ Hij springt rond, vliegt achter het balletje aan, attakeert speels mijn kriebelende hand en vlijt zich achteraf ronkend tegen me aan.. Wat hou ik van m'n kleine tijger!

Hij is ook heel fotogeniek, en dat bewijst deze foto! Dan komt hij met z'n pootjes op m'n schouder staan en kijkt heel fier rond. Wanneer ik voor school aan het werken ben, komt meneer zich heel zelfvoldaan op mijn laptop uitstrekken. En terwijl ik dan bid dat er geen bestanden verloren gaan, smelt mijn hartje toch stiekem als hij me met z'n schattige oogjes aankijkt en dan een pootje naar me uitsteekt... Twitter, Twitter, Twitter! Jij bent nu de vent van m'n leven ;-)

Happy Halloween!

Grappig. Het is 1 jaar en 4 dagen geleden dat ik hier laatst een berichtje heb achtergelaten. Hoog tijd voor een update dus!

Ik zit ondertussen in mijn derde en laatste jaar Commerciële Communicatie (hip hoi!) en het bevalt me nog steeds prima! Het werk wordt er niet minder op - integendeel - maar de voldoening die ik eruit haal is wel enorm. Begin volgend jaar (maart) vertrek ik op stage voor 3 maanden, en ik kijk er enerzijds naar uit, en anderzijds ben ik doodsbang. Het zit er al weer bijna op, hoofdstuk "Hasselt" is bijna afgesloten... Eerlijk waar: het waren de beste 3 jaren van mijn leven. Ik heb diepe vriendschappen gesmeed, veel gelachen maar ook veel geweend, mezelf beter leren kennen en vooral: zelfstandiger leren worden.

Maar even terug naar die stage: mijn gedroomde stage was Q-music. Ik was van naderbij betrokken bij de oprichting ervan, aangezien mijn ouders toen nog heel goed bevriend waren met Erwin Deckers. Wij waren fans van het eerste uur. Helaas pindakaas, ik kreeg het deksel dit jaar op de neus. Stank voor dank, want nu puntje bij paaltje komt, is er van die vriendschap niks meer over. What happened? Ik vroeg aan Erwin of er bij Q stagiairs aangenomen werden en bij wie ik mij dan moest aanmelden. Zijn antwoord? "Ik neem jammer genoeg geen mensen voor stage die ik persoonlijk ken. Wil het graag objectief houden". Wat een bullshit! Hij moest mij daarom toch niet per sé beoordelen? Ik ben enorm teleurgesteld in hem.

Toen moest ik dus verder op zoek naar een stageplaats, en eigenlijk had ik het gewoon over het hoofd gezien: Netlog. De grootste sociale netwerksite van Europa ligt gewoon op 200 km van mij. Dus heb ik daar gesolliciteerd en guess what? Ik ben op gesprek mogen gaan! Ondertussen al 2 weken geleden, dus ik hoop nu wel snel iets van hen te horen...

Verder: m'n liefdesleven ofja: het gebrek eraan. Ik ben niet gemaakt om lang alleen te zijn. Liefst van al kruip ik 's avonds tegen m'n liefje aan vlak voor het slapengaan. Maarja, bij gebrek aan gaat dat dus niet. Aan het begin van dit schooljaar was er wel even hoop. Een van de nieuwe jongens op kot (bij mij op het verdiep nog wel) bleek een enorme knapperd te zijn. En groter dan mij. En ouder dan mij. En grappig. En lief. En sociaal. En onafhankelijk. En... bezet. Argl. Ja, zo ga ik natuurlijk nooit mijn prins op het witte paard vinden. Ik weet niet waarom, maar toch blijf ik hoop koesteren dat hij mij ook leuk vind. IJdele hoop, dat zal later nog wel blijken. Feit is dat ik nog niet veel goeds heb meegemaakt in de liefde, en wel genoeg heb van het alleen zijn nu. But I guess I'll just have to have faith. I'll get there..

En nu ga ik in bad ;-)