Tessa

Ik zit hier nu nog m'n laatste traantjes weg te vegen na de film "Marley and me". Die film is echt catastrofaal als je onlangs een huisdier verloren hebt. Jullie weten het waarschijnlijk niet, maar voor we Tinkerbell en Twitter hadden, was thuis het territorium van Tessa, onze labrador. Een pracht van een beest. Ik kende haar al van zolang ik me kon herinneren. Ze hoorde gewoon bij onze familie. Maarja, huisdieren leven niet voor eeuwig. Langzaam maar zeker begon ze af te takelen: minder goed horen, minder goed zien, trager bewegen. En ze had een grote vetbol onderaan haar nek en aan haar poot. Kanker. Ze laten wegnemen zou niet veel oplossen want ze zou kunnen sterven in de narcose. Ze had er ook geen last of pijn van.

Langzaam maar zeker veranderde die levendige, blije, gekke hond in een stil, sloom en incontinent beestje. Omwille van dat laatste mocht ze niet meer in de keuken slapen, en lag ze dus altijd aan het tuinhuisje in de tuin. We hadden de woorden 'dierenarts' en 'spuitje' al meermaals in de mond genomen, maar het effectief laten uitvoeren, kregen we niet over ons hart...

Toen ik op 27 juli 2009 thuiskwam van mijn vakantiewerk bij Looza en de keuken binnenging, zag ik papa en mama met een bedrukt gezicht aan tafel zitten. "Wat scheelt er?", vroeg ik. "Het is best dat je even gaat zitten", zei mama. Meteen dacht ik aan mijn opa, die kanker had, en waarmee het ook niet goed ging. "Pè?" Mama schudde haar hoofd. "Tessa". Ik keek naar buiten en zag haar liggen bij het tuinhuisje. "Ja, ze ligt er toch, net zoals altijd?" Mama slikte. "Ze is dood, Claudia... De dierenarts is namiddag hier geweest" Ik kreeg een krop in de keel en was overweldigd door dit nieuws en stamelde: "ah.. ja.. ze was al oud, het is beter zo..." In een roes wandelde ik naar buiten, en toen ik bij haar kwam stroomden de tranen over mijn wangen. "Tessa, meisje, nu is het lijden voorbij.. Slaap zacht, ik zie je graag.."

Ter nagedachtenis van Tessa. 27/07/09